Verhaal Eline

geplaatst in: Verhalen vrijwilligers | 0

“Ik ben een doorzetter.. ik geef niet gauw op!”

In een periode dat het minder ging met haar studie door psychische problemen liep Eline (24) naar de bushalte. Het miezerde. Al scrollend op Facebook zag ze in de groep Zeist voorbeelden van vrijwilligerswerk langskomen. Ze werd nieuwsgierig en nam contact op met Netwerk Gewoon Samen om te kijken wat zij zou kunnen doen voor een ander.

Ze vertelt: “Ik wilde graag iets nuttigs doen, iets bijdragen. Door emotionele verwaarlozing van mijn ouders heb ik psychische problemen. Ik werd gepest op school en kreeg op mijn dertiende een eetstoornis”.

Eline was gemotiveerd om vrijwilligerswerk te doen. “Ik had een stuk motivatie: dit leek me leuk, dit wil ik doen. Ik heb gereageerd onder een Facebookberichtje zodat de coördinator van Gewoon Samen contact met mij zou opnemen.”

Tijdens het kennismakingsgesprek met de coördinator kwamen er verschillende opties langs voor vrijwilligerswerken. Een van de mogelijkheden was maatje worden met een meneer. Eline kwam elke week bij hem, dronk een kopje koffie en ze deden samen een spelletje. Deze meneer had ook depressieve klachten, net als Eline zelf. “Het was een drive van mij, ik ben ervaringsdeskundige. Hij hoefde zich daar niet gek voor te voelen. Soms was dat wel pittig, omdat ik ook mijn verhaal deed. Grenzen aangeven daarin was wel ingewikkeld.”

Op een gegeven moment ging het psychisch weer wat minder met Eline waardoor ze ongeveer een jaar geen vrijwilligerswerk heeft gedaan. “Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje van de coördinator van Netwerk Gewoon Samen met de vraag hoe het met mij ging. Het ging toen gelukkig wat beter. De coördinator vroeg of ik open stond om iets laagdrempeligs te doen. Dit leek me wel wat en toen ben ik met haar in gesprek gegaan over de mogelijkheden. Zij vertelde mij over Bij Bas de Fietsoppas. Dit leek mij een leuke uitdaging om weer in contact te komen met mensen. Vanaf 11 juli 2019 werk ik nu als vrijwilliger bij Bij Bas de Fietsoppas.”

Eline vertelt over de eerste keer bij Bij Bas de Fietsoppas: “We waren blij met de hoeveelheid fietsen die er kwamen, ondanks dat het nog niet zo bekend was. Ik praatte voor het eerst met een jongen die daar ook vrijwilliger was. Het contact was erg leuk. We hadden een leuke klik, want we hadden wel raakvlakken”.

Dat dit laagdrempelige werk ontzettend waardevol is, komt duidelijk naar voren in Eline’s verhaal. “Als ik in depressies zit, ga ik er toch uit. Het is een makkelijke, laagdrempelige manier om dingen te doen en in contact te zijn met mensen. Je praat met mensen en je hebt iets kleins te doen door op de fiets te stappen. Het is beter dan alleen thuis zitten en piekeren. Zo gaat de dag wat sneller dan als ik alleen thuis zit.” Naast haar bezoeken aan de manege en therapie is het vrijwilliger zijn een belangrijke manier om toch in de maatschappij te staan. Het zorgt niet alleen voor een gevulde week, maar “ik vind het fijn. Ik leer ervan. Hoe ik hier nu zit… vergeleken met vroeger… toen was ik heel formeel en professioneel ingesteld. Ik was heel gedreven en perfectionistisch. Maar het is een leuke invulling van de dag. Het is niet een moeten.”

Eline raadt jongeren die in een vergelijkbare situatie zitten als zij aan om vrijwilligerswerk te doen. Het gaat er volgens haar om dat je dan iets te doen hebt en onder de mensen komt. “Als je zelf problemen hebt, kan je zo in een bubbel terechtkomen. Je kan zo vastlopen in je eigen hoofd. Als je letterlijk de deur uitgaat, ga je ook letterlijk die bubbel uit. Zo komt het wat meer op de achtergrond te staan waar je in je hoofd mee vastloopt. Het is een fijne afleiding om vrijwilligerswerk te doen via Gewoon Samen.” Dat dit echt zo is, heeft ze zelf ervaren. “het is letterlijk zo geweest, dat ik echt die bubbel voelde. Op het moment dat ik de deur open deed, werd ik me er letterlijk van bewust: wat is het hier licht en groen. Binnen kan ik me zo focussen op negatieve dingen in mijn hoofd. Buiten kan ik heerlijk genieten van wat ik dan ga doen. Zoals gezellig praten met mensen.”

Ook benieuwd hoe vrijwilligerswerk jou kan helpen om in contact te komen met mensen en weer een stap in de maatschappij te zetten? Neem contact met ons op en dan kijken we samen naar de mogelijkheden!

Benieuwd naar verhalen van andere vrijwilligers? Lees ze hier!

Verhaal Thijmen en Frans-Jan

geplaatst in: Verhalen vrijwilligers | 0

Ik wilde best iets voor een ander doen, maar ik had geen idee waar te beginnen”

Thijmen (18) en Frans-Jan (21) zijn beiden student én vrijwilliger bij Netwerk Gewoon Samen. “We zijn er eigenlijk een beetje ingerold” vertelt Frans-Jan. “Het begon met wat losse klussen en nu zijn we de vaste klusmaatjes van een alleenstaande man in Zeist. Hij worstelt met een depressie waardoor hij klusjes in en rond zijn huis niet gedaan krijgt.”

De man is erg blij met de komst van de jongens. “Hij fleurt helemaal op als we komen” vertelt Thijmen. “Volgens mij is hij best alleen, de vorige keer dat we er waren vertelde hij dat hij er echt naar uitkijkt als wij komen, zodat hij even met iemand kan praten en lachen.”

Samen lachen doen ze zeker. Frans-Jan vertelt: “Hij woont in een appartementencomplex en we waren een kastje aan het lakken met zwarte verf op de galerij. Ondertussen waren we nog in de weer met een plank. Ik schopte zo die pot verf om en het droop 3 verdiepingen naar beneden. Ik schaamde me heel erg, maar gelukkig kon hij er wel om lachen.” “Het is ook wel handig,” grapt Thijmen. “Door die verfvlek weten we precies waar hij woont!”

De jongens hebben al verschillende dingen aangepakt in het huis. Thijmen vertelt: “We hebben plankjes opgehangen, dingen geschilderd en een gaskraan gerepareerd. Het leuke is dat hij zelf verder gaat als wij weg gaan. De vorige keer dat we kwamen was het opgeruimd, had hij een nieuwe bank gekocht en lag het gereedschap al netjes voor ons klaar. Doordat wij komen krijgt hij net dat duwtje in de rug om zelf aan de slag te gaan.”

Behalve de praktische klussen praten de jongens met de man. Ze vinden hem opvallend open over zijn situatie. Dat verbaast hen. Frans-Jan: “Je moet wel echt over een stukje trots heenstappen om daar zo open over te vertellen.” Thijmen vult aan: “Hij zegt over zichzelf: ‘Mijn lichaam is helemaal perfect, maar in mijn hoofd gaat het mis.’ Dan kun je tegen de kleinste dingen aanlopen.”

De man vindt het maar bijzonder dat de jongens tijd vrijmaken om bij hem langs te komen. Frans-Jan: “Hij zegt dan tegen ons: ‘Tsjonge, op jullie leeftijd was ik daar echt niet mee bezig.’ Ik denk dat er inderdaad maar weinig jongeren zijn die zelf het initiatief nemen om zoiets te doen. Dat geldt voor mij ook, dit is echt op mijn pad gekomen. Ik wilde best iets voor een ander doen, maar ik had geen idee waar te beginnen.”

Thijmen hoopt dat de man na een paar keer aangeeft dat hij het zelf weer ziet zitten. “Het zou tof zijn als we dan gewoon eens langs kunnen gaan voor een kop koffie. Dat waardeert hij sowieso!”

Zou jij ook iets voor een ander willen doen, maar weet je niet goed hoe en wat? Wij helpen je graag verder! Laat wat van je horen en meld je hier aan, of neem contact met ons op!

Benieuwd naar verhalen van andere vrijwilligers? Lees ze hier!

Verhaal Anne

geplaatst in: Verhalen vrijwilligers | 0

“Iemand zo makkelijk blij kunnen maken, dat is echt leuk!”

Anne (27) is in het dagelijks leven wijkverpleegkundige en daarnaast vrijwilliger bij Netwerk Gewoon Samen*. Eens in de twee weken gaat ze op bezoek bij een dame van in de 90. “Ze woont in een verzorgingstehuis, maar heeft geen familie of kennissen. Daarbij komt dat ze zo goed als blind is, dus ik help haar met de kleine dingetjes: een knoop aanzetten, even wat opruimen of een boodschap.”

De dame geniet erg van de bezoekjes van Anne: “Het eerste kwartier geef ik haar de ruimte om even bij te praten en drinken we een kopje thee. Daarna doe ik wat kleine klusjes of gaan we even lekker naar buiten. Pas gingen we samen winkelen. Het lastige is dat zij zelf bijna niks meer ziet, dus ik was haar spiegel. Dat levert mooie situaties op. Daarnaast zat mevrouw in een rolstoel, wat het niet makkelijk maakt. Maar de verkoopster hielp goed mee en uiteindelijk hebben we twee mooie rokken en een blouse gekocht!”

Het liefst geeft de dame Anne van alles mee als dank, maar dat wil Anne niet. Voor haar is het bezoekje een moment van rust: gewoon iemand helpen zonder doelen te behalen of rapportages schrijven. Hoewel, vertelt ze: “laatst gaf ze me een waxinelichtjes houder mee. In eerste instantie vond ik hem helemaal niet zo mooi, maar de liefde waarmee ze het gaf… ik moest het gewoon accepteren!” Nu pronkt de houder op tafel bij Anne thuis en gecombineerd met de andere spulletjes staat het heel leuk!

Door haar werk in de verpleging snapt Anne goed waar de dame allemaal last van heeft. “Ik weet ook hoe druk het personeel van het verpleeghuis is, dus ik probeer hen een beetje te ontzien en te helpen met dingen waar ze anders een verpleegster voor zou bellen.” Ook heeft Anne ontdekt dat de dame en zijzelf best op elkaar lijken: “Ik kan op zijn tijd heel gestructureerd zijn. Ze heeft bijvoorbeeld een kast met allemaal mandjes, een grote chaos en alles lastig te vinden. Dus nu heb ik een systeem gemaakt met mandjes met etiketten en alles opnieuw ingericht. Dan ben ik bezig en zit zij op het bed aanwijzingen te geven. Ik vind dat helemaal fantastisch… en zij ook!”

Zo probeert Anne het leven van de oude dame nét wat leuker te maken: “mijn uitdaging is dat ik haar iedere keer als ik er ben een keer aan het lachen maak. Pas vroeg ik haar wat ze nou echt lekker vindt. Dan neem ik dat voor haar mee, kaas van de kaasboer of een visje van de markt. Door zo iets kleins te doen kan je echt iets betekenen voor iemand, dat vind ik wel heel mooi. Als je zo’n tijd met iemand optrekt bouw je toch wel wat op en ga je wel van zo’n vrouw houden. Iemand zo makkelijk blij kunnen maken, dat is echt leuk!”

Lijkt het jou tof om je, net als Anne, in te zetten voor een ander? Neem dan contact met ons op of meld je hier aan!

Benieuwd naar verhalen van andere vrijwilligers? Lees ze hier!

*dit interview heeft in oktober plaatsgevonden, mevrouw is in november overleden.