Vorig jaar hebben Frank (32) en zijn vrouw ervoor gekozen om een jaar vrijwilligerswerk in Zeist te gaan doen, met de Wittenberg als uitvalsbasis. Als onderdeel daarvan hebben ze zich allebei ook voor (ongeveer) 1 dag per week ingezet voor Gewoon Samen. Het jaar is bijna voorbij, tijd voor een terugblik!

Al snel bleek dat er genoeg te doen is in Zeist. Vijf maatjesprojecten afgewisseld met hier en daar een praktische klus leek mij een mooie combinatie. Zo heb ik onder andere iedere twee weken een stukje gefietst met een man met het Down-syndroom. Vanuit Den Dolder lekker de bossen in. Lange gesprekken waren het niet, lange fietstochten ook niet, maar hij was altijd blij me weer te zien. En elke twee weken vertelde hij wel weer dat hij een lekkere tompouce had gegeten. Of het altijd waar was weet ik niet, maar dat hij dol is op tompoucen staat vast.

Met een blinde vrouw liep ik regelmatig even naar de markt op donderdag. Een lekker visje halen, zodat zij die avond nog kon koken voor haar 93-jarige vader! Het is bijzonder om zo gearmd op straat te lopen. Je te verwonderen over wat mensen (en horeca) allemaal op de stoep neerzetten, en dat het een rijkdom is om dat te kunnen zien. De vriendelijke blikken van mensen zijn mooi om te ontvangen.

Met een ander maatje heb ik vooral gegamed. Door een combinatie van fysieke en mentale problemen zat hij veel thuis, en dat kon je aan hem merken. De spanning tussen hem, zijn vriendin en hun drukke zoontje liep soms wat op. De dag dat we met z’n vieren gingen voetballen zal ik niet snel vergeten. Lekker naar buiten; de zoon aan het rennen en vader leefde helemaal op. Af en toe een knuffel of even stoeien tussendoor, dat was een mooie middag!

Met een wat oudere man heb ik elke twee weken een rondje gelopen of gefietst. We bleken allebei geen man van veel woorden, maar met wat praatjes over de buurt, voetbal en zijn begeleiders en medebewoners was het altijd gezellig. Op een dag zijn we naar de manege gefietst waar hij jarenlang heeft gewerkt. Bijzonder hoe zijn oud-collega’s hem weer verwelkomden en mooi om te zien hoe de manege zijn thuis was geworden!

Tot slot een ander blind maatje, een jongen van mijn eigen leeftijd. Gek van technologie en muziek, wisten we altijd wel wat om over te praten. De afgelopen paar weken mocht ik hem ook begeleiden naar zijn drumles. Fascinered hoe hij puur op gehoor zo na kon spelen op zijn drumstel!

Met nog enkele verhuisopdrachten, sloopklusjes, muren verven of tuinen op orde maken was de agenda gevuld. Al met al een heel bijzonder jaar om op terug te kijken! Hoewel corona halverwege roet in het eten gooide, heb ik gelukkig de meeste contacten snel weer op kunnen pakken. Soms was het pijnlijk om situaties of woonruimtes te zien van mensen. Aan de andere kant was het vaak hartverwarmend om te zien hoe snel je een band opbouwt met elkaar, en hoe dankbaar mensen zijn voor je hulp. Ik realiseer me nu meer dat het helemaal niet normaal is om alles zelf te kunnen. Om gezond en gelukkig te zijn. En wat is er dan mooier om dat in te kunnen zetten om anderen een handje te helpen? ‘Het is zaliger te geven dan te ontvangen.’ Gewoon, samen dus.