Verhaal Thijmen en Frans-Jan

geplaatst in: Uncategorized | 0

 

Ik wilde best iets voor een ander doen, maar ik had geen idee waar te beginnen”

Thijmen (18) en Frans-Jan (21) zijn beiden student én vrijwilliger bij Netwerk Gewoon Samen. “We zijn er eigenlijk een beetje ingerold” vertelt Frans-Jan. “Het begon met wat losse klussen en nu zijn we de vaste klusmaatjes van een alleenstaande man in Zeist. Hij worstelt met een depressie waardoor hij klusjes in en rond zijn huis niet gedaan krijgt.”

De man is erg blij met de komst van de jongens. “Hij fleurt helemaal op als we komen” vertelt Thijmen. “Volgens mij is hij best alleen, de vorige keer dat we er waren vertelde hij dat hij er echt naar uitkijkt als wij komen, zodat hij even met iemand kan praten en lachen.”

Samen lachen doen ze zeker. Frans-Jan vertelt: “Hij woont in een appartementencomplex en we waren een kastje aan het lakken met zwarte verf op de galerij. Ondertussen waren we nog in de weer met een plank. Ik schopte zo die pot verf om en het droop 3 verdiepingen naar beneden. Ik schaamde me heel erg, maar gelukkig kon hij er wel om lachen.” “Het is ook wel handig,” grapt Thijmen. “Door die verfvlek weten we precies waar hij woont!”

De jongens hebben al verschillende dingen aangepakt in het huis. Thijmen vertelt: “We hebben plankjes opgehangen, dingen geschilderd en een gaskraan gerepareerd. Het leuke is dat hij zelf verder gaat als wij weg gaan. De vorige keer dat we kwamen was het opgeruimd, had hij een nieuwe bank gekocht en lag het gereedschap al netjes voor ons klaar. Doordat wij komen krijgt hij net dat duwtje in de rug om zelf aan de slag te gaan.”

Behalve de praktische klussen praten de jongens met de man. Ze vinden hem opvallend open over zijn situatie. Dat verbaast hen. Frans-Jan: “Je moet wel echt over een stukje trots heenstappen om daar zo open over te vertellen.” Thijmen vult aan: “Hij zegt over zichzelf: ‘Mijn lichaam is helemaal perfect, maar in mijn hoofd gaat het mis.’ Dan kun je tegen de kleinste dingen aanlopen.”

De man vindt het maar bijzonder dat de jongens tijd vrijmaken om bij hem langs te komen. Frans-Jan: “Hij zegt dan tegen ons: ‘Tsjonge, op jullie leeftijd was ik daar echt niet mee bezig.’ Ik denk dat er inderdaad maar weinig jongeren zijn die zelf het initiatief nemen om zoiets te doen. Dat geldt voor mij ook, dit is echt op mijn pad gekomen. Ik wilde best iets voor een ander doen, maar ik had geen idee waar te beginnen.”

Thijmen hoopt dat de man na een paar keer aangeeft dat hij het zelf weer ziet zitten. “Het zou tof zijn als we dan gewoon eens langs kunnen gaan voor een kop koffie. Dat waardeert hij sowieso!”

Zou jij ook iets voor een ander willen doen, maar weet je niet goed hoe en wat?
Netwerk Gewoon Samen helpt je graag verder! Laat wat van je horen en meld je hier aan!

Verhaal Anne

geplaatst in: Uncategorized | 0

 

“Iemand zo makkelijk blij kunnen maken, dat is echt leuk!”

Anne (27) is in het dagelijks leven wijkverpleegkundige en daarnaast vrijwilliger bij Netwerk Gewoon Samen*. Eens in de twee weken gaat ze op bezoek bij een dame van in de 90. “Ze woont in een verzorgingstehuis, maar heeft geen familie of kennissen. Daarbij komt dat ze zo goed als blind is, dus ik help haar met de kleine dingetjes: een knoop aanzetten, even wat opruimen of een boodschap.”

De dame geniet erg van de bezoekjes van Anne: “Het eerste kwartier geef ik haar de ruimte om even bij te praten en drinken we een kopje thee. Daarna doe ik wat kleine klusjes of gaan we even lekker naar buiten. Pas gingen we samen winkelen. Het lastige is dat zij zelf bijna niks meer ziet, dus ik was haar spiegel. Dat levert mooie situaties op. Daarnaast zat mevrouw in een rolstoel, wat het niet makkelijk maakt. Maar de verkoopster hielp goed mee en uiteindelijk hebben we twee mooie rokken en een blouse gekocht!”

Het liefst geeft de dame Anne van alles mee als dank, maar dat wil Anne niet. Voor haar is het bezoekje een moment van rust: gewoon iemand helpen zonder doelen te behalen of rapportages schrijven. Hoewel, vertelt ze: “laatst gaf ze me een waxinelichtjes houder mee. In eerste instantie vond ik hem helemaal niet zo mooi, maar de liefde waarmee ze het gaf… ik moest het gewoon accepteren!” Nu pronkt de houder op tafel bij Anne thuis en gecombineerd met de andere spulletjes staat het heel leuk!

Door haar werk in de verpleging snapt Anne goed waar de dame allemaal last van heeft. “Ik weet ook hoe druk het personeel van het verpleeghuis is, dus ik probeer hen een beetje te ontzien en te helpen met dingen waar ze anders een verpleegster voor zou bellen.” Ook heeft Anne ontdekt dat de dame en zijzelf best op elkaar lijken: “Ik kan op zijn tijd heel gestructureerd zijn. Ze heeft bijvoorbeeld een kast met allemaal mandjes, een grote chaos en alles lastig te vinden. Dus nu heb ik een systeem gemaakt met mandjes met etiketten en alles opnieuw ingericht. Dan ben ik bezig en zit zij op het bed aanwijzingen te geven. Ik vind dat helemaal fantastisch… en zij ook!”

Zo probeert Anne het leven van de oude dame nét wat leuker te maken: “mijn uitdaging is dat ik haar iedere keer als ik er ben een keer aan het lachen maak. Pas vroeg ik haar wat ze nou echt lekker vindt. Dan neem ik dat voor haar mee, kaas van de kaasboer of een visje van de markt. Door zo iets kleins te doen kan je echt iets betekenen voor iemand, dat vind ik wel heel mooi. Als je zo’n tijd met iemand optrekt bouw je toch wel wat op en ga je wel van zo’n vrouw houden. Iemand zo makkelijk blij kunnen maken, dat is echt leuk!”

Lijkt het jou tof om je, net als Anne, in te zetten voor een ander? Stuur dan een bericht naar contact@netwerkgewoonsamen.nl of meld je hier aan!

*dit interview heeft in oktober plaatsgevonden, mevrouw is in november overleden.

Yes! We zijn weer met z’n tweeën! Marion heeft een nieuwe collega sinds begin juni: Aristha Verkaik.

geplaatst in: Uncategorized | 0

Hoi!!
Mijn naam is Aristha Verkaik. Sinds 1 juni ben ik de nieuwe collega van Marion bij Netwerk Gewoon Samen.

Graag wil ik mij inzetten voor mensen die hulp nodig hebben. Het mooie aan Netwerk Gewoon Samen vind ik dat we jongeren stimuleren om om te zien naar hun medemens. Ik vind het belangrijk dat wij jongeren inzetten zodat zij zich bewust worden dat het goed is om anderen te helpen die het minder hebben dan zijzelf.
Vanaf september hoop ik de opleiding Social Work in Ede te gaan doen. Daarnaast werk ik bij Eleos als begeleider bij een woonvorm voor jongeren met autisme. En ik begeleid twee jongeren met een beperking een dag in de week. In mijn vrije tijd spreek ik graag met mijn vrienden af. Ik geniet ervan om in de bossen te wandelen. Ook lees ik af en toe een boek. Regelmatig ga ik op bezoek bij mensen in het asielzoekerscentrum in Zeist.
Het lijkt me leuk om jou binnenkort te ontmoeten!
Groetjes,
Aristha